نمایش تبلیغ
 
ایجاد وبلاگ
 
مدیریت وبلاگ
 
وبلاگی دیگر
 
1بیتی,۲بیتی,شعر

     

سلام.

اشعار امروز را با شعری آشنا از سهراب آغاز می کنم.

شعر آب از اثر جاودان حجم سبز:

                                                   *  * *

آب را گل نکنيم:

درفرودست انگار ، کفتری می خورد آب.

يا که در بيشه ی دور ، سيره ای پر می شويد.

يا در آبادی ، کوزه ای پر می گردد.

 

آب را گل نکنيم:

شايد اين آب روان ، می رود پای سپيداری ، تا فرو شويد اندوه دلی.

دست درويشی شايد ، نان خشکيده فرو برده در آب.

 

زن زيبايی آمد لب رود ،

آب را گل نکنيم:

روی زيبا دو برابر شده است.

 

چه گوارا اين آب!

چه زلال اين رود!

مردم بالا دست ، چه صفايی دارند!

چشمه هاشان جوشان ، گاوهاشان شير افشان باد!

من نديدم دهشان ،

بی گمان پای چپر هاشان جا پای خداست.

ماهتاب آنجا  ، ميکند روشن پهنای کلام.

بی گمان در ده بالا دست ، چينه ها کوتاه است.

مردمش ميدانند ، که شقايق چه گلی است.

بی گمان آنجا آبی ، آبی است.

غنچه ای می شکفد ، مردمش با خبرند.

چه دهی بايد باشد!

کوچه باغش پر موسيقی باد!

مردمان سر رود ، آب را ميفهمند.

گل نکردندش ، ما نيز

آب را گل نکنيم.

                                                            سهراب سپهری

                                          * * *

غزلی زيبا از حافظ :

 

سلامی چو بوی خوش آشنايی

                       بدان مردم ديده ی روشنايی

درودی چو نور دل پارسايان

                        بدان شمع خلوتگه پارسايی

نمی بينم از همدمان هيچ بر جای

              دلم خون شد از غصه ساقی کجايی

ز کوی مغان رخ مگردان که آنجا

                  ميفروشند مفتاح مشکل گشايی

عروس جهان گر چه در حد حسن است

                      ز حد می برد شيوه ی بيوفايی

دل خسته ی من گرش همتی هست

                      نخواهد ز سنگين دلان موميايی

می صوفی افکن کجا می فروشند

                       که در تابم از دست ز هدريايی

رفيقان چنان عهد صحبت شکستند

                     که گويی نبودست خود آشنايی

مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع

                       بسی پادشاهی کنم در گدايی

بياموزمت کيميای سعادت

                       ز هم صحبت بد جدايی جدايی

مکن ای حافظ از جور دوران شکايت

                       چه دانی تو ای بنده کار خدايی

                                                                                  حافظ

                                      * * *

و چند دو بيتی از خيام:

چون بلبل مست راه در بستان يافت

                                       روی گل و جام باده را خندان يافت

آمد به زبان حال در گوشم گفت:

                                         درياب که عمر رفته را نتوان يافت

                                    * * *

چون عمر بسر رسد ، چه بغداد چه بلخ

                               پيمانه چو پر شود ، چه شيرين و چه تلخ

خوش باش که بعد از من و تو ماه بسی

                                      از سَلخ به غُرََََّه آيد ، از غره به سلخ

                                    * * *

عمرت تا کی به خود پرستی گذرد

                                          يا در پی نيستی و هستی گذرد

می نوش که عمری که اجل در پی اوست

                                      آن به که به خواب يا به مستی گذرد

                                   * * *

کم کن طمع از جهان و می زی خرسند

                                              از نيک و بد زمانه بگسل پيوند

می در کف و زلف دلبری گير که زود

                                           هم بگذرد و نماند اين روزی چند

                                   * * *

و تک بيتی هايی ناب:

گر چه تا مرز جنون ، رفته ام از خويش برون 

                                        باز صد مرحله از منزل جانان دورم

                                                                              شفيعی کدکنی

                                            * * *

من چون ز پا بيفتم ، درمان درد من اوست

                                         درد آن بود که از پا درمان من بيفتد

                                                                                   شهريار

                                             * * ‌*

عشق ، هر جا رو کند آنجا خوش است

                                         گر به دريا افکند ، دريا خوش است!

                                                                                                  فريدون مشيری

                                             * * *

از نظرت کجا رود ور برود تو همرهی

                                        رفت و رها نمی کنی ، آمد و ره نمی دهی

                                                                                سعدی

                                            * * *

شب است و آنچه دلم کرده آرزو اينجاست

                                       ز عمر نشمرم آن ساعتی که او اينجاست

                                                                                          ملک الشعراء بهار

دوستان عزيز اميدوارم از اشعار امروز لذت برده باشيد.لطفا مرا از نظرات دلگرم کننده تان بی نصيب نگذاريد .

 

                                                                                                                                

لینک
چهارشنبه، 2 شهریور، 1384 -

     

"فرياد" از فريدون مشيری

مشت می کوبم بر در

پنجه می سايم بر پنجره ها

من دچار خفقانم ، خفقان !

من به تنگ آمده ام ، از همه چيز

بگذاريد هواری بزنم:

- آی !

با شما هستم !

اين درها را باز کنيد !

من به دنبال فضائی می گردم:

لب بامی،

سر کوهی،

دل صحرايی

که در آنجا نفسی تازه کنم.

آه !

می خواهم فرياد بلندی بکشم

که صدايم به شما هم برسد !

من هواری را سر خواهم داد !

چاره درد مرا بايد اين داد کند

از شما "خفته ی چند" !

چه کسی می آيد با من فرياد کند؟

                                          * اين قطعه توسط استاد شجريان در کنسرت لس آنجلس(آلبوم فرياد) نيز اجرا شده است.

             لطفا مرا از نظرات دلگرم کننده تان بی نصيب نگذاريد(نظرتان درمورد اين شعر چيست و چه شاعری را بیشتر می پسنديد تا از اشعارش در وبلاگ استفاده کنم)

 

لینک
شنبه، 28 خرداد، 1384 -

     

"وفادار" از سيمين بهبهانی

بگذار که در حسرت ديدار بميرم

                                        در حسرت ديدار تو بگذار بميرم

دشوار بود مردن و روی تو نديدن

                                       بگذار به دلخواه تو دشوار بميرم

بگذار که چون ناله مرغان شباهنگ

                                    در وحشت و اندوه شب تار بميرم

بگذار که چون شمع کنم پيکر خود آب

                                    در بستر اشک افتم و ناچار بميرم

بگذار چو خورشيد گدازنده مس فام

                                      در دامن شب با تن تب دار بميرم

بگذار شوم سايه ايوان بلندت

                                       سويت خزم و گوشه ديوار بميرم

ميميرم از اين درد که جان دگرم نيست

                                        تا از غم عشق تو دگر بار بميرم

تا بوده ام ای دوست وفادار تو بودم

                                            بگذار بدان گونه وفادار بميرم

لطفا مرا از نظرات دلگرم کننده تان بی نصيب نگذاريد(نظرتان درمورد اين شعر چيست و  چه شاعری را بيشتر می پسنديد تا از اشعارش در وبلاگ استفاده کنم)

لینک
شنبه، 28 خرداد، 1384 -

   غزل"دختر گل فروش"از شهريار   

ای   گل  فروش  ,  دختر  زيبا   که  ميزنی

                                        هر   دم   چو   بلبلان  بهاری   صلای   گل

نرم   و   سبک   به   جامه    گلدوز   زرنگار

                                        پروانه   وار   می  خزی  از  لا به  لای  گل

حقا  که  همنشين  گلی , ای  بنفشه  مو

                                        سيمای   شرمگين   تو   دارد  صفای   گل

بر  عاج  سينه , سنبل  گيسو  نهاده   سر

                                        جان    ميدهد    به   منظره   دلربای    گل

گلزار     می    نمايدم     آفاق     در    نظر

                                       از   نغمه   تو   ,   بلبل    دستانسرای   گل

گل بی وفاست,آن همه گردش چو من نگرد

                                        ترسم    خدا    نکرده    نبينی   وفای   گل

من    نيز    باغبان    گلی    بودم   ای  پری

                                       مزدم  ,  همه   تحمل   خار   و   جفای   گل

 پروانه وش  که  سوزد و افتد  به  پای شمع

                                       آخر   گداختيم   منو    دل  ,   به   پای   گل

تعريف   می کنی  گل   خود   را   و  غافلی

                                        کز   عشوه    تو   جلوه   نماند   برای    گل 

لطفا مرا از نظراتتان بی نصيب نگذاريد.

 

لینک
دوشنبه، 23 خرداد، 1384 -

   غزلی از حافظ   

گل  در  بر  و می در کف و  معشوق به کامست

                                            سلطان   جهانم   به    چنين   روز  غلام  است

در   مذهب    ما    باده   حلال    است   وليکن

                                            بی  روی  تو   ای  سرو   گل  اندام  حرام است

تا   گنج   غمت   در   دل   ويرانه   مقيم   است

                                             همواره    مرا    کوی   خرابات    مقام     است

از  ننگ  چه  گويی  که  مرا   نام  ز  ننگ  است

                                           وز  نام  چه  پرسی   که  مرا  ننگ  ز  نام  است

ميخواره   و   سر  گشته   و  رنديم  و   نظر  باز

                                            وانکس که چو ما نيست دراين شهر کدام است

حافظ   منشين   بی  می   و   معشوق  زمانی

                                           کايام    گل   و    ياسمن   و    عيد    صيامست

                                       اولين يادداشت وبلاگم را با غزلی از حافظ آغاز کردم

لطفا مرا از نظراتتان بی نصيب گذاريد  

لینک
دوشنبه، 23 خرداد، 1384 -